Voor Kiki, van Mij

Lieg alsjeblieft niet tegen me 

Mijn onderlijf is bloot, dat van hem ook. Ik lig in bed en daar is hij ook. Er gebeuren dingen die ik niet begrijp. Maar, het zijn slechte dingen, dat weet ik zeker. Soms hoop ik dat het niet waar is. Of dat het alleen een nare droom is. Misschien moet ik mijn moeder vragen of het waar kan zijn.

Kiki is boos. En dat is terecht. Ze is boos omdat ik mijn belofte niet ben nagekomen. Ik zou háár een stem geven, háár verhaal vertellen. Maar ergens tussen deel I en deel II verloor ik mijn moed en heb ik Kiki’s vertrouwen beschadigd. Ze heeft haar eigen manier om dit mij duidelijk te maken, dat doet ze door mij na deel II niet meer toe te laten. Ik kan haar niet meer bereiken. Als ik weer contact met haar wil, dan zal ik eerst terug moeten. Ze dwingt me om terug te kijken naar deel II, wat doe ik daar verkeerd?

Baarnseveste, Nieuwegein. Het volgende plaats delict. Kiki is 9, 10, 11, 12 en 13 jaar oud. Doing doing doing doing, ze stuitert en ze springt. Het stuiteren is omdat ze enthousiast is. Het springen is omdat ze in mijn gezichtsveld wil zijn. Ik moet haar zien. Verwar enthousiast niet met vrolijk, deze twee zijn niet hetzelfde. Kiki´s enthousiasme komt voort uit gedrevenheid. Niet omdat ze blij is, maar omdat ze blij wil worden. 

Liever in de hel van de waarheid dan in de hemel van de leugen

Kiki laat me er weer niet langs. Ik wil al dagen schrijven aan deel VI, ik weet waar dit deel over gaat en ik zie er als een berg tegenop. Mijn nachten worden slechter en van de dagen blijft steeds minder over. Dus het moet maar gebeuren, denk ik dan. Ik wil verder, ik wil door, ik wil ervan af. Maar Kiki laat me niet langs die muur. Ze zit er weer op als een poortwachter. Niet met de rug naar me toe dit keer, ik heb geen straf. Maar deze laag is gewoon nog niet aan de beurt, laat ze me weten. Er zit een laagje tussen waar ik eerst nog langs moet. Dus, het andere schuift weer door en dit moet eerst. Die godverdommese grote ui met die eindeloze hoeveelheid laagjes… 

We staan aan de oever van deel VI, Kiki en ik. Aan de overkant van de rivier ligt het volgende deel. Dat is waar we al een paar delen willen zijn, daar willen we over schrijven: het stoppen van het fysieke incest. En niet omdat dit deel ons nou zo leuk lijkt, het vooruitzicht op de herbeleving van die laag is namelijk verschrikkelijk. Want met het plotseling stoppen, ontstaat een nóg grotere afwijzing dan de afwijzing die je voelt wanneer je vader je kinderlijf seksueel martelt op een manier die niet anders beleefd kan worden dan als een helse straf die je nooit, nooit, nooit verdiend hebt.

Het hoogste getal dat er is, MMMCMXCIX, en dus mijn laatste deel (al komt deze in tweeën) van dit stuk van mijn verhaal. Ik heb geen zin meer om sterk te zijn, om te delen, om kwetsbaar te zijn en hard te moeten vallen voor ik weer op kan staan. Ik geloof dat ik nu liever gewoon maar blijf liggen.

"Op mijn verjaardag heb ik een schrijfblok en 100 enveloppen gekregen, dus zul je ermee moeten leven dat je wel veel brieven van me krijgt. Niet erg hè?! Of wel? Even iets anders, ik heb gehoord dat als je ergens mee zit, dat je dan bij jou goed terecht kan (laat het volgende please aan niemand lezen).

Google legt uit dat een tolk iemand is die woorden van de ene taal omzet in de andere taal. Tolken hebben daarom vaak kennis van meerdere talen. Dat is natuurlijk noodzakelijk, want die ene taal moet zo begrijpelijk mogelijk worden overgebracht op degene die de vertaling nodig heeft. Synoniemen voor een tolk zijn o.a.: tussenpersoon, vertaler, woordvoerder, bemiddelaar, talenkenner, overbrenger, drogman. 

Kiki lijkt ineens jaren ouder. Nog steeds een kind, maar nu meer een puber. Ze heeft dat kleine beertje niet meer vast en draait met haar vingers door haar lange krullen. Ze kijkt naar mij, onderzoekend. Niet met die blik waarin ik lees dat ik haar moet helpen, maar nieuwsgierig en afwachtend. Terwijl ik al weken niet snap wat ik precies voel en probeer te begrijpen waarom ik voel wat ik voel, is Kiki aan het wachten tot het zover is. Ze is benieuwd naar de volgende stap. Ik ook. En nog meer dan benieuwd, wil ik vooral gewoon weer verder, ik wil graag door. Maar blijkbaar is er toch eerst nog wat anders dat moet gebeuren.

"Ladies and gentlemen, this is the main event! From the red corner, wearing black trunks…" Ik sta in de boksring, tegenover niemand anders dan mezelf. Het is het moment vlak voor mijn eerste EMDR sessie voor incest. De weerstand is als een hele zware, ijzeren deur. Zo eentje die je moet schuiven, maar wat je onmogelijk lukt in je eentje. Gelukkig heb ik Kiki. Wij staan samen in onze zwarte korte broek in de hoek van de ring. Maar voor we bij die zware deur kunnen komen, moeten we eerst langs onze tegenstander. Ook die is wij, maar dan onze boze beschermer.