Ik werk samen met mijn kindversie Kiki om woorden aan haar beelden en gevoel te geven. Dit is hoe wij samen ons verhaal delen. En we hopen dat we hiermee niet alleen onszelf redden, maar ook andere slachtoffers van incest kunnen helpen. Op de pagina Voor Kiki, van Mij kun je ons verhaal over incest lezen. In Deel I pakken Kiki en ik je bij de hand en nemen we je mee door ons verhaal dat, ook terwijl jij dit nu aan het lezen bent, nog steeds geschreven wordt.

Dat mij ernstig seksueel geweld is aangedaan door mijn vader van in ieder geval mijn 6e tot mijn 13e, is voor mij een 'weten' dat ik altijd bij me heb gedragen. Op verschillende momenten in de afgelopen 40 jaar zijn de gevolgen van dit incest fysiek en mentaal voorbij gekomen op allerlei manieren. Incest gaat nog veel verder dan het fysieke misbruik in de kindertijd. De gevolgen laten diepe, blijvende en alles bepalende sporen na. Een heel leven (zelfs meerdere generaties) lang. Ik deel er een aantal, waar jij jezelf of een ander wellicht in herkent:

Je kunt dus best stellen dat zodra je als jong kind seksueel misbruikt wordt, de kans op een normaal gezond leven je al ontnomen is, voor het goed en wel is begonnen. Dit is een belangrijke zin, dus ik maak hem dik. 

Het is mij bijna gelukt om mijn vaders geheim 40 jaar te bewaren. Ik heb het incest door de jaren heen een paar keer genoemd aan een therapeut, maar meer dan het te noemen aan haar, durfde ik niet. Ik stak mijn dikke teen even in het water, maar trok hem er net zo snel weer uit. Een paar jaar geleden heb ik het pas voor het eerst aan mijn beste vriendin en vriend verteld, maar ook dat bleef bij noemen en direct weer wegstoppen. Tot de fysieke herbelevingen en PTSS klachten toenamen en het incest niet meer terug paste in dat dichtgetimmerde kistje. Vorig jaar heb ik het in therapie opnieuw durven delen en is het gebleven om nu verwerkt te worden. Maar vertellen aan familie was voor mij nooit een optie. Ik wist zeker dat ik niet geloofd zou worden, daar had mijn vader mij én zichzelf heel geraffineerd van verzekerd. Toen mijn vader in mei 2025 eindelijk doodging, verwachtte ik dat het incest samen met hem uit mijn leven zou verdwijnen: hup mee in zíjn dichtgetimmerde kist, de oven in en klaar. Maar maanden hierna schudde een groot familiegeheim de aarde onder mijn voeten onomkeerbaar door elkaar. Mijn overtuiging dat ik zijn enige slachtoffer was, schudde zo van helemaal 100 naar helemaal 0. Dus nu moest ik het wel delen, want de slachtoffers na mij, hadden mij nodig. En om het te delen, had ik hen ook nodig. Want: één is geen. Ken je die vreselijke stelling? Één is geen. In je eentje word je simpelweg niet geloofd. Punt. Een ramp voor elk slachtoffer van seksueel geweld. Wij, de slachtoffers van mijn vader en de slachtoffers van iedere andere dader van seksueel geweld, wij hebben elkaar nodig om geloofd te worden, wij hebben elkaar nodig om te herkennen en te erkennen, wij hebben elkaar nodig om te delen, te verwerken en te helen.

Wij. Hebben. Elkaar. Nodig.

Dus, ik hoop met heel mijn hart dat deze website ons allemaal helpt. Alle mensen die slachtoffer zijn, alle mensen die slachtoffer worden en alle mensen die hierbij betrokken zijn. Laten we stoppen met schaamte en taboe. Laten we durven zien, durven horen en durven delen.

Ben jij een (potentiële) dader? Er is ook voor jou professionele hulp, regel dat en red levens!