Kiki

Om te verwerken moet ik de tijd afpellen, laagje voor laagje. Van verkrachting naar verkrachting, van trauma naar trauma. Het vertellen van mijn verhaal op de pagina Voor Kiki, van Mij gaat van oud naar nieuw. Maar het afpellen van mijn traumatische verleden gebeurt andersom; van nieuw naar oud. Na het behandelen van één laag, komt er een ouder laagje tevoorschijn en moet ik die behandelen voor ik weer bij de volgende kan komen. En terwijl ik dit typ en jij dit leest, komt er steeds meer en meer aan bod om te verwerken, bijvoorbeeld dat ik slachtoffer ben van intergenerationeel incest aan twee kanten van de familie. Behalve incestslachtoffer van mijn vader, ben ik ook incestslachtoffer van mijn oma. En terwijl mijn website nu online gaat, ben ik nog steeds niet aan alle laagjes toegekomen. Incest overleven, is blijkbaar heel hard werken en kost heel veel tijd. En delen over incest vergt oneindig veel moed.

Bij het eerste trauma dat ik behandelde, stuitte ik op de eerste muur. Daar kwam ik mijn kindversie tegen. Ze zat als een poortwachter op die muur, met haar rug naar me toe. Ze keek me niet aan en het lukte me niet om contact met haar te maken. Ze leek boos op me, ze kon me niet vertrouwen. Want waar was ik al die jaren toen zij mij zo hard nodig had? Ik moest wachten tot ze me zelf toe wilde laten en al haar beelden en gevoelens met me wilde delen. Pas toen kon ik beginnen met haar te redden en haalde ik haar en ons lijf weg van al die verschillende plaatsen delict. Mijn kindversie werd in dit proces een tweede persoon naast mijzelf, in mijzelf. Ze had het nodig om er te mogen zijn, om gezien en gehoord te worden. Ze verdient een naam, dus noem ik haar Kiki (in spiegelbeeld is dat iKiK, ik en ik). Ze verdient een gezicht, dus teken ik haar. En ze verdient een stem, dus schrijf ik haar verhaal. 

Maar wie is de andere ik in Kiki? Dat ben ikzelf. Een vrouw van halverwege de veertig, die vooral moeder is van het allerleukste kind van de wereld, maar ook (schoon)dochter, vriendin, nicht, tante, dierenmoeder en vast nog meer waar ik nu niet op kom. Behalve slachtoffer van incest ben ik dus ook nog gewoon een mens. Lief, zorgzaam, positief, best grappig, creatief en sterk. Meer kan ik er nog niet over zeggen eigenlijk. Wanneer ik mijn incest heb verwerkt, is er nog een heleboel te ontdekken aan mezelf en aan de wereld vanuit mezelf. Daar heb ik heel veel zin in, want dat is leven en dat hoop ik hierna te kunnen doen! Kiki mag dan opgaan in deze grotere ik en dan zijn we niet meer twee, maar zijn we eindelijk één.